Stilte

Toen was het ineens een paar dagen stil op dit weblog. Dat had een paar redenen. 

We waren met de kinderen en kleinkinderen een weekendje weg, om te vieren dat wij 15 jaar bij elkaar zijn. We zaten in een vakantieboerderij in Drenthe, en het was reuzegezellig. 

Vrijdagavond werd ik neusverkouden, en niet zo'n beetje ook. Zaterdag kwam ik met een keel als schuurpapier uit bed. Ik dacht dat het door dat halve glaasje wijn kwam dat ik gedronken had. Ik drink normaal gesproken nooit alcohol. 

De kindjes gingen paardrijden, zelfs Romée van 1 jaar en vier maanden mocht een rondje op een paard maken, onder begeleiding natuurlijk. Vajèn reed meerdere rondjes met papa naast haar pony, en vond het prachtig. Elena, die alles sneller spannend vindt als haar nichtjes, vond het best eng, maar ze heeft het wel gedaan. 

Toen wij 's middags terugkwamen van een winkelmissie, bleek het huisje versierd met ballonen en slingers en lagen er een paar cadeautjes op ons te wachten. Onder andere een grote lijst met allerlei foto's van ons samen, uit de afgelopen 15 jaar. Erg leuk, hoewel niet altijd flatteus te noemen. 

Helaas voelde ik me steeds minder goed. De nacht duurde erg lang, en uiteindelijk ben ik om half vijf maar heel zachtjes naar beneden gegaan en ben ik in de kamer gaan zitten. Zondag zou ik mee zwemmen, maar dat heb ik maar niet gedaan. In plaats daarvan nog een paar uurtjes mijn bed in. 

Zondagavond ging een deel van het gezelschap al weer naar huis, vanwege verplichtingen op het gebied van school en werk en dergelijke. Met behulp van veel paracetamol heb ik het gered, ben veilig thuisgekomen, en uiteindelijk maar een Corona-testafspraak gemaakt. Je weet maar nooit. 

Gelukkig, negatief. Maar nog wel keelpijn, snotterig, hoofdpijn, verhoging, hoesten... algehele malaise. Griep? Waarschijnlijk wel. 

Maar je snapt het al, daardoor geen zin om blogjes te schrijven. Ik ben wel bij met de temperatuurdeken, hoor, gisteravond een flinke inhaalslag gemaakt.