Het waren een paar vreemde weken!
Kort na mijn vorige post zaten we ineens met mijn vader in het ziekenhuis en kregen we nieuws naar aanleiding van een scan van zijn hoofd. Het lukte hem ineens niet meer om goede zinnen te maken, hij was namen en woorden kwijt, en zag er daardoor tegen op om een gezellig praatje te maken. De neuroloog vertelde dat er afwijkingen waren gevonden, maar dat ze nog verdere onderzoeken moesten doen om een goed beeld te vormen.
We hadden voor diezelfde avond kaarten voor het concert van de Dolly Dots. Daar zit je dan, met een erg dubbel gevoel. Het weekend hadden we een hotel geboekt in Scheveningen, en zondag een verjaardag. We hebben alles wel door laten gaan. Zondag avond dan eindelijk weer even bij pa langs, met Johnny en Esther.
Maandag en dinsdag gewerkt, maar in de loop van de dinsdag kreeg ik last van een kriebel in mijn keel, en voelde ik me niet helemaal fit. Toen we 's middags een berichtje kregen van Esther, dat ze een positieve Corona test had, was het snel duidelijk. Ik had het ook. Zodra Johnny thuis kwam, ook getest, en ja, bingo. Helaas, ook mijn vader en mijn schoonmoeder hadden diezelfde week een positieve test. Wie heeft nu wie besmet dan? Geen idee.
Isolatie dus. We hadden er allebei behoorlijk last van, vooral hoesten en Johnny had ook nog koorts. Ik snotterde daarentegen weer wat meer. En over het algemeen, niet lekker, alsof je een griep te pakken hebt.
En het suddert nog steeds wat, we raken het hoestje niet snel kwijt, maar het zieke gevoel is weg.
Je snapt, veel zin om met mijn haaknaald aan de slag te gaan, had ik niet. Ik loop nu dus een beetje achter, maar dat haal ik wel weer in. Beloofd!
